การเงิน

จดหมายอำลานักลงทุนของ Andrew Lahde

ไท — Wed, 22 Oct 2008 02:33:48 +0700

Andrew Lahde ผู้ก่อตั้งและบริหาร Lahde Capital Management เป็นหนึ่งในผู้จัดการเฮดจ์ฟันด์ (hedge fund) น้อยราย ที่พยากรณ์วิกฤตซับไพรมถูกต้อง ก่อนเกิดเหตุและทำไรมหาศาลจากการเก็งดังกล่าว (เช่นด้วยการชอร์ตหลักทรัพย์ที่อิงซับไพรม)

กองทุนของเขากองหนึ่ง ทำกำไรได้สูงถึง 870% ในปี 2007 – หนึ่งในอัตรากำไรสูงสุดตลอดกาลของธุรกิจเฮดจ์ฟันด์ในเดือนตุลาคม 2008 เขาได้ประกาศอำลาวงการ ยุบเลิกกองทุนทั้งหมด ภายใต้การบริหารจัดการ คืนเงินให้กับนักลงทุน

ต่อไปนี้เป็นจดหมายถึงนักลงทุนฉบับสุดท้ายของ Andrew Lahde ที่ตีพิมพ์ใน Financial Times:

…….

Letter: Andrew Lahde, Lahde Capital Management

แปลจาก จดหมายของ Andrew Lahde

17 ตุลาคม 2551

วันนี้ผมไม่ได้เขียนมาเพื่อคุยทับ เมื่อคำนึงถึงความเจ็บปวดที่แทบทุกคนกำลังประสบ การคุยทับจะผิดกาลเทศะอย่างสิ้นเชิง ผมไม่ได้เขียนเพื่อพยากรณ์อนาคตด้วย เพราะเหตุการณ์ส่วนใหญ่ที่ผมพยากรณ์ในจดหมายฉบับก่อนๆ ได้เกิดขึ้นแล้วหรือไม่ก็กำลังเกิดขึ้น แทนที่จะทำอย่างนั้น ผมกำลังเขียนเพื่อจะเอ่ยคำลา

เมื่อไม่นานมานี้ หน้าหนึ่งของ Section C ใน Wall Street Journal ลงความเห็นของผู้จัดการเฮดจ์ฟันด์คนหนึ่ง ที่กำลังปิดกองทุนเหมือนกัน (เขาบริหารกองทุนขนาด $300 ล้าน) ว่า “ สิ่งที่ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับธุรกิจเฮดจ์ฟันด์ก็คือ ผมเกลียดมัน ”

ผมเห็นด้วยกับความเห็นนี้อย่างเต็มเปี่ยม ผมทำธุรกิจนี้เพื่อหาเงิน วิธีที่ง่ายเหมือนปอกกล้วยก็คือ หาเงินจากไอ้งั่งทั้งหลาย ที่ผู้ปกครองจ่ายเงินให้ไปเรียนไฮสกูลแพงๆ มหาวิทยาลัยเยล แล้วก็ต่อด้วยปริญญาโทบริหารธุรกิจจากฮาร์วาร์ด

คนพวกนี้ พวกที่(มักจะ)ไม่คู่ควรกับการศึกษาที่พวกเขาได้รับ (หรืออ้างว่าได้รับ)ได้เลื่อนตำแหน่งไปถึงจุดสูงสุดของบริษัทอย่าง AIG, Bear Stearns และLehman Brothers และรัฐบาลของเราทุกระดับ ท้ายที่สุดแล้วพฤติกรรมทั้งหมดที่สนับสนุนเหล่าอภิสิทธิ์ชนนั้น ทำให้ผมหาคนที่โง่พอ ที่จะอยู่อีกข้างหนึ่งของดีลผมได้ง่ายดายกว่าเดิม พระเจ้าคุ้มครองอเมริกาจริงๆ

มีคนมากเกินไปที่ผมควรขอบคุณสำหรับความสำเร็จ อย่างไรก็ตาม ผมไม่อยากฟังเหมือนนักแสดงฮอลลีวูดที่กำลังรับรางวัล เงินที่ได้ ก็เป็นรางวัลมากพอแล้ว นอกจากนี้คนที่อยู่บนรายชื่อยาวไม่สิ้นสุด ล้วนรู้ตัวดีว่าพวกเขาสมควรได้รับคำขอบคุณจากผม

ผมจะไม่บริหารเงินให้กับคนอื่นๆ หรือสถาบันอีกแล้ว ผมมีความมั่งคั่งของตัวเองมากพอที่จะบริหาร บางคนที่คิดว่าคำนวณความร่ำรวยของผมได้อย่างน่าเชื่อถือ อาจแปลกใจที่ผมเลิกทำงานนี้ ด้วยหีบสมบัติที่เล็กขนาดนี้ ก็ไม่เป็นไร ผมพอใจแล้วกับรางวัลที่ได้รับ

นอกจากนี้ ผมก็จะปล่อยให้คนอื่นสะสมตัวเลขความร่ำรวยเก้า สิบ หรือสิบเอ็ดหลัก ในระหว่างที่ชีวิตของพวกเขาจะเฮงซวยมาก มีนัดชนกันทุกวัน ไม่เว้นช่วงตลอดสามเดือนข้างหน้า พวกเขาจะตั้งหน้าตั้งตารอ ช่วงวันลาพักร้อนสองสัปดาห์ในเดือนมกราคม ช่วงเวลาที่พวกเขาคงจะตัวติดกับแบล็กเบอรี่หรือเครื่องอื่นๆ ที่คล้ายกัน

ทำแบบนั้นไปทำไม? คนจะลืมพวกเขาภายในห้าสิบปีอยู่ดี Steve Balmer, Steven Cohen, และ Larry Ellison – คนเหล่านี้ทั้งหมดจะถูกลืม ผมไม่เข้าใจเรื่องมรดกถึงคนรุ่นหลัง คนเราแทบทุกคนจะถูกลืม ลืมไปซะเถอะ เรื่องที่จะทิ้งตำนานอะไรเอาไว้ โยนแบล็กเบอรี่ทิ้งไปซะ ไปสนุกกับชีวิตดีกว่า

ดังนั้น ที่นี่ ตรงนี้คือจุดจบ ผมขอออกจากวงการนี้ ด้วยความเคารพนะครับ อย่าคาดหวังว่า ผมจะตอบอีเมล์หรือข้อความที่ฝากในโทรศัพท์ ภายในเวลาที่สมเหตุสมผล หรือแม้แต่คาดว่าผมจะตอบมันเลย Andy Springer กับบริษัทของเขา จะจัดการเรื่องการยุบกองทุน และอย่าเป็นห่วงพนักงานของผม พวกเขาจะมีงานทำกับบริษัทของคุณ Springer เสมอ มีคนเดียว (ที่ได้รับค่าตอบแทนไปมากแล้ว) ที่จะตกงาน

ผมไม่สนใจดีลอะไรก็ตามที่ใครก็ตามอยากให้ผมมีส่วนร่วม ผมไม่มีความเห็นอะไรจริงจังเกี่ยวกับตลาดไหนก็ตามเลยตอนนี้ นอกจากจะบอกว่า สถานการณ์คงจะเลวร้ายลงอีกในอนาคตอันใกล้นี้ บางทีอาจเลวลงอีกหลายปี ผมพอใจแล้วกับการนั่งดูบนขอบสนามและรอเวลา

เพราะถึงที่สุดแล้ว การนั่งรอคอยเป็นวิธีที่เรารวยจากวิกฤตซับไพรม ตอนนี้ผมมีเวลาที่จะซ่อมแซมสุขภาพ ที่ถูกทำลายด้วยความเครียด ที่ผมพอกให้กับตัวเองในช่วงสองปีที่ผ่านมา และซ่อมแซมชีวิตทั้งชีวิตของผมด้วย ชีวิตที่ผมต้องแข่งขัน แย่งยื้อที่นั่งในมหาวิทยาลัยและโครงการปริญญาโท แย่งงานและสินทรัพย์ภายใต้การบริหารจัดการ แข่งกับคนที่มีความได้เปรียบทุกประการ (พ่อแม่รวยๆ) ที่ผมไม่มี

ขอให้ระบบที่ให้คุณและโทษกับคนตามความสามารถของเขาเอง (meritocracy) เป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลรูปแบบใหม่ที่จำเป็นจะต้องได้รับการจัดตั้ง

พูดถึงรัฐบาลอเมริกา ผมก็อยากจะเสนออะไรเล็กๆ น้อยๆ ก่อนอื่น ผมอยากชี้ให้เห็นข้อบกพร่องที่ชัดเจนมากๆ นั่นคือ มีคนเสนอร่างกฎกติกาต่อสภาคองเกรสครั้งแล้วครั้งเล่า ในรอบแปดปีที่ผ่านมา ร่างกฎหมายที่จะช่วยล้อมกรอบพฤติกรรมให้กู้โฉด (predatory lending) ของสถาบันการเงินที่ส่วนใหญ่ล้มละลายไปแล้ว

สถาบันการเงินเหล่านี้ หว่านเงินให้กับพรรคการเมืองทั้งสองพรรค แลกกับการโหวตคว่ำกฎหมายที่ถูกออกแบบมาคุ้มครองประชาชนคนเดินดิน นี่เป็นเรื่องที่น่าโมโหมากๆ แต่แล้วก็ดูเหมือน จะไม่มีใครรู้เรื่องหรือแคร์อะไรกับมัน ตั้งแต่ Thomas Jefferson กับ Adam Smith ลาโลกไป ผมจะเถียงว่า เราแทบไม่มีนักปรัชญาที่สูงส่งในประเทศนี้เลย อย่างน้อยก็นักปรัชญาที่พุ่งความสนใจไปที่การปรับปรุงรัฐบาล

ระบบทุนนิยมทำงานมากว่าสองร้อยปี แต่ยุคสมัยได้เปลี่ยนไป และตอนนี้ ระบบก็เต็มไปด้วยคอร์รัปชั่น

George Soros เศรษฐีผู้ร่ำรวยมหาศาล ได้ประกาศว่าเขาอยากให้คนจดจำเขาในฐานะนักปรัชญา ข้อเสนอของผมคือ ชายผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ ควรจะริเริ่มและอุดหนุนฟอรัม (forum หมายถึงพื้นที่ที่คนมารวมตัวกันทำงาน-ผู้แปล) ที่นักคิดผู้ปราดเปรื่องทั้งหลายจะได้มารวมตัวกัน เพื่อสร้างระบบการปกครองแบบใหม่ ที่เป็นตัวแทนผลประโยชน์ของคนเดินดินจริงๆ

ในขณะเดียวกันกับที่สร้างผลตอบแทนสูงพอ ที่จะดึงดูดให้มันสมองที่ดีที่สุด และฉลาดที่สุดเข้ารับใช้ชาติในระดับต่างๆ ของระบบราชการโดยไม่ต้องอาศัยการโกงกิน เพื่อตอบสนองความต้องการหรือไลฟ์สไตล์ของตัวเอง ฟอรัมนี้อาจคล้ายกันกับฟอรัมที่สร้างลินุกซ์ [ระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์]ที่แข่งกับอำนาจผูกขาดแทบจะสมบูรณ์ของ ไมโครซอฟท์

ผมเชื่อว่ามีคำตอบ แต่ตอนนี้ระบบพังอย่างชัดเจน

สุดท้ายนี้ ระหว่างที่ผมยังมีผู้ฟัง ผมก็อยากจะเรียกร้องให้คน หันมาสนใจแหล่งอาหารและพลังงานทางเลือก คุณจะไม่เห็นมันบนโฆษณาทีวีของบีพี [British Petroleum] ที่บอกว่า “รู้สึกดีเถอะ เรากำลังหาวิธีแก้ปัญหาที่ยั่งยืน” (Feel good. We are working on sustainable solutions) หรือในโฆษณาคล้ายกันของเอดีเอ็ม

แต่ผมจะบอกว่า มนุษย์ใช้ป่าน (hemp) มาอย่างน้อย 5,000 ปีแล้วในการทำเครื่องนุ่งห่มและอาหารและแทบทุกอย่าง ที่ทำจากผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม ป่านไม่ใช่กัญชา (marijuana) และมาริวานาก็ไม่ใช่ป่านนะครับ ป่านเป็นพืชเพศผู้ที่เติบโตขึ้นมาเหมือนกัญชา (weed) ก็เลยมีคนใช้คำนี้เป็นแสลงของกัญชา

ธงชาติอเมริกาผืนแรกทอจากใยป่าน และรัฐธรรมนูญของเราก็พิมพ์บนกระดาษที่ทำจากป่าน รัฐบาลอเมริกันใช้ป่านจนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่หลังสงครามก็ประกาศให้มันเป็นพืชผิดกฎหมาย

ในห้วงเวลาที่เราได้ยินโวหารสวยหรูมากมายเกี่ยวกับการ “พึ่งตนเอง” ในแง่พลังงาน ทำไมการปลูกป่านถึงยังเป็นเรื่องผิดกฎหมายอยู่ในประเทศนี้?

โอ้ มันเป็นเพราะเพศเมียของต้นนี้ เพศเมียชั่วช้าที่เรียกว่ากัญชา มันทำให้คุณรู้สึกเคลิ้ม ทำให้คุณหัวเราะ ไม่ทำให้คุณมีแฮงก์โอเวอร์ ไม่ทำให้ทะเลาะกันในบาร์หรือตบตีเมีย ไม่เหมือนกับเหล้า แล้วทำไมพืชที่ไม่มีอันตรายต้นนี้ถึงผิดกฎหมาย? มันเป็นยาที่สร้างนิสัยเสพติด (gateway drug) หรือเปล่า? เปล่าเลย ของที่ทำอย่างนั้นคือเหล้า ซึ่งโฆษณาหนักเหลือเกินในประเทศนี้

ข้อสรุปเดียวของผมที่อธิบายว่าทำไมป่านถึงได้ผิดกฎหมายคือ ภาคธุรกิจในอเมริกา ซึ่งเป็นเจ้าของสภาคองเกรส อยากขายคุณ Paxil, Zoloft, Xanax และยาเสพติดอื่นๆ มากกว่า จะยอมให้คุณปลูกต้นไม้ในบ้านตัวเอง โดยไม่แบ่งกำไรส่วนหนึ่งให้กับพวกเขา นโยบายนี้ไร้สาระมากมันเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เราต้องพึ่งพาแหล่งพลังงานต่างชาติ

นโยบายของเราทำให้ประเทศอื่นๆ หัวเราะเยาะความโง่เขลาของเรา โดยเฉพาะแคนาดาและหลายประเทศในยุโรป (ทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตก) คุณจะไม่ได้รู้เรื่องนี้จากสื่ออเมริกันหรอก เพราะพวกเขาไม่ค่อยอธิบายว่า อาทิตย์นี้ใครกำลังหัวเราะเยาะอเมริกาอยู่บ้าง ขอเถอะครับ ทุกคน เลิกใช้โวหารสวยหรู เริ่มคิดกันดีกว่าว่าเราจะพึ่งตัวเองจริงๆ ได้อย่างไร

ถึงจุดนี้ผมขอบอกว่า ลาก่อนและขอให้โชคดีครับ.

ด้วยความปรารถนาดี,

Andrew Lahde

ที่มา - บลอกคนชายขอบ

รัฐสภาเยอรมนีและฝรั่งเศส ผ่านความเห็นชอบแผนกู้วิกฤติการเงิน

ไท — Sun, 19 Oct 2008 01:20:55 +0700

เดลินิวส์ รายงานว่า สภาผู้แทนราษฎรของเยอรมนี หรือบุนเดสแทก ลงมติผ่านความเห็นชอบแผนกอบกู้ภาคการเงินมูลค่า 480 พันล้านยูโร หรือ 650 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นการดำเนินการอย่างรวดเร็วเพื่อบังคับใช้เป็นกฎหมายภายในวันศุกร์ที่ 17 ต.ค.2551

โดยมีผู้เห็นชอบ 476 เสียงจาก ส.ส.ทั้งหมด 576 คน ออกเสียงคัดค้าน 99 คน และงดออกเสียง 1 คน แผนการกู้วิกฤติธนาคารดังกล่าว ซึ่งเป็นแผนการช่วยเหลือภาคการเงินครั้งใหญ่ที่สุด ในเยอรมนีหลังสงครามโลก ครั้งที่ 2 ผ่านความเห็นชอบในสภาผู้แทนราษฎร ขั้นตอนต่อไป คือต้องผ่านความเห็นชอบจากสภาสูง หรือวุฒิสภา

ด้านรัฐบาลฝรั่งเศสก็อนุมัติแผนกอบกู้วิกฤติการเงินมูลค่า 360 พันล้านยูโรหรือ 491 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อคุ้มครองธนาคารไม่ให้ล้มละลายและเพื่อผ่อนคลายตลาดสินเชื่อ โดยแผนการดังกล่าว ซึ่งลงทะเบียนอย่างเป็นทางการเมื่อวันศุกร์ จะบังคับใช้เป็นกฎหมายทันที

แผนกอบกู้วิกฤติการเงินของฝรั่งเศส เป็นส่วนหนึ่งของการตัดสินใจ ที่ไม่เคยมีมาก่อนเมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว โดย 15 ประเทศ ที่ใช้สกุลเงินยูโร เพื่อผ่อนคลายตลาดสินเชื่อหลังจากตลาดหุ้นทั่วโลกดิ่งลงอย่างหนัก

ส่วนเจ้าหน้าที่รัฐบาลญี่ปุ่น แถลงเมื่อวันศุกร์ว่า ญี่ปุ่นอาจอัดฉีดเงินเข้าอุ้มธนาคารยักษ์ใหญ่ของประเทศ และเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบด้านบัญชี เพื่อช่วยเหลือเศรษฐกิจของประเทศให้รอดพ้นจากวิกฤติการเงินโลก

โดยรัฐบาลแถลงว่าในสัปดาห์นี้ จะพิจารณารื้อฟื้นกฎหมาย ที่จะทำให้สามารถอัดฉีดเงินเข้าช่วยเหลือธนาคารที่มีปัญหาได้ อย่างไรก็ตามธนาคารของญี่ปุ่น ไม่ได้รับความเสียหายจากวิกฤติการเงินโลก

แบล็คฟรายเดย์ ตลาดหุ้นทั่วโลกร่วงระนาว

ไท — Fri, 10 Oct 2008 15:46:28 +0700

ศุกร์ทมิฬ ! ตลาดหุ้นทั่วโลกร่วงระนาว ผวาวิกฤติการเงินครั้งใหญ่ ฉุดภาวะเศรษฐกิจโลกเข้าสู่ภาวะถดถอย นักลงทุนขวัญกระเจิงเทขายหุ้นทั่วกระดาน หาแนวรับไม่เจอ

ตลาดหุ้นไทยเปิดร่วง 10.09% เมื่อเวลา 15.05 น. หลังจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (ตลท.) ใช้เซอร์กิตเบรกเกอร์ สั่งพักการซื้อขายหุ้นเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้ว

ล่าสุด ดัชนีหุ้นไทยฟื้นตัวขึ้นเล็กน้อย มาลบ 46.48 จุด หรือ 9.3% มาที่ 453.51 จุด หลังลงต่ำสุดที่ 449.53 ด้วยมูลค่าการซื้อขาย 1.15 หมื่นล้านบาท

ตามเกณฑ์การหยุดทำการซื้อขายหลักทรัพย์เป็นการชั่วคราวนั้น ในระดับที่ 1 เมื่อดัชนีหุ้นลดลงเท่ากับหรือมากกว่า 10% จะหยุดทำการซื้อขายหลักทรัพย์ทั้งหมด เป็นการชั่วคราวเป็นเวลา 30 นาที

และระดับที่ 2 เมื่อดัชนีหุ้นยังคงลดลงจนถึงเท่ากับหรือมากกว่า 20% ของดัชนีราคาวันทำการก่อนหน้า จะหยุดทำการซื้อขายอีกครั้งหนึ่งเป็นเวลา 1 ชั่วโมง

ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (ตลท.) ใช้ เซอร์กิตเบรกเกอร์เป็นครั้งที่ 2 นับตั้งแต่เปิดดำเนินการปี 2518 โดยครั้งแรกใช้เมื่อวันที่ 19 ธ.ค.49 ซึ่งดัชนีลดลง 74.06 จุด หรือ 10.14% เป็นผลจากความกังวลที่ธนาคารแห่งประเทศไทย ประกาศใช้มาตรการสำรอง 30% สำหรับการนำเข้าเงินทุนระยะสั้น

โฆษกของ Wiener Boerse ซึ่งเป็นผู้ประกอบการตลาดหุ้นเวียนนา กล่าวว่า ทางตลาดหุ้นจะระงับการซื้อขายหุ้นทั้งหมด ในวันนี้จนถึงเวลาเที่ยงตามเวลาท้องถิ่น หรือ 17.00 น.ตามเวลาไทย ขณะที่ไม่มีการระบุเหตุผลแต่อย่างใด

ตลาดหุ้นยุโรปเปิดตลาด ดิ่งลงในวันนี้ตามตลาดหุ้นเอเชียและสหรัฐ ขณะที่นักลงทุนวิตกว่า ความพยายามของรัฐบาลทั่วโลกเพื่อผ่อนคลายภาวะตึงตัวในตลาดสินเชื่อนั้น จะไม่เพียงพอต่อการป้องกันภาวะเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลกได้

ณ เวลา 14.13 น.ตามเวลาไทย ดัชนี FTSEurofirst 300 ของหุ้นบลูชิพทั่วยุโรป ดิ่งลง 8 % มาที่ 847.8 หลังจากร่วงแตะระดับต่ำสุดตั้งแต่เดือนก.ค.2003

ดัชนีดิ่งลงกว่า 22 % แล้วในสัปดาห์นี้ โดยมีแนวโน้มว่าจะร่วงลงมากที่สุดเป็นประวัติการณ์เมื่อเทียบรายสัปดาห์

ส่วนดัชนี FTSE 100 ของตลาดหุ้นลอนดอน, ดัชนี DAX ของตลาดหุ้นเยอรมนีและดัชนี CAC 40 ของตลาดหุ้นฝรั่งเศสร่วงลง 8 % หลังจากทรุดลงถึง 10 % ในช่วงเปิดตลาด

ตลาดหุ้นเกาหลีใต้ปิดร่วงลง 4.13 % ในวันนี้ แต่ก็ฟื้นตัวขึ้นหลังจากดิ่งลง 9 % ในช่วงเช้า หลังจากบรรดาประธานของบริษัทหลักทรัพย์ในเกาหลีใต้ได้ประชุมกันเพื่อเสนอ ตั้งกองทุนเสถียรภาพตลาด และค่าเงินวอนฟื้นตัวขึ้น

ดัชนีคอมโพสิตปิดร่วงลง 53.42 จุด อยู่ที่ 1,241.47 ซึ่งเป็นระดับปิดต่ำสุดตั้งแต่เดือนก.ค.2006 แต่ก็ฟื้นตัวขึ้นหลังจากร่วงแตะระดับต่ำสุดในรอบเกือบ 3 ปีที่ 1,178.51

แต่ดัชนีก็ยังคงดิ่งลง 12.6 % ในสัปดาห์นี้ ซึ่งเป็นการร่วงลงมากที่สุดในรายสัปดาห์นับตั้งแต่เดือนก.ย.2001 เมื่อตลาดดิ่งลงหลังเหตุวินาศกรรมสหรัฐ

ตลาดหุ้นโตเกียวปิดตลาดดิ่งลงมากที่สุด ภายในวันเดียวนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์แบล็คมันเดย์ในปี 1987 ขณะที่ตลาดวิตกมากขึ้นว่าวิกฤติการเงินจะทำให้เศรษฐกิจโลกถดถอย

ดัชนีนิกเกอิปิดตลาดทรุดลง 881.06 จุดหรือ 9.6 % สู่ระดับ 8,276.43 ซึ่งเป็นระดับปิดต่ำสุดตั้งแต่เดือนพ.ค.2003 โดยในระหว่างวันดัชนีทรุดลงกว่า 1,000 จุด

ตลาดดิ่งลงรวม 24 % ในสัปดาห์นี้ ซึ่งมากกว่าการร่วงลงของสัปดาห์หลังเหตุการณ์ปี 1987 ถึงกว่า 2 เท่า

บรรยากาศซื้อขายในตลาดซบเซาลงหลังจาก ตลาดหุ้นนิวยอร์คดิ่งลงและมีข่าวว่ากองทุนทรัสต์เพื่อการลงทุนในอสังหาริม ทรัพย์ของญี่ปุ่นแห่งหนึ่งประสบภาวะล้มละลาย และต่อมาภาวะตลาดยิ่งมืดมนมากขึ้นหลังจากบริษัทยามาโตะ ไลฟ์ อินชัวรันซ์ยื่นล้มละลาย

เจ้าหน้าที่กำกับตลาดหลักทรัพย์กล่าวใน วันนี้ว่า ตลาดหุ้นอินโดนีเซียจะปิดทำการซื้อขายในช่วงบ่ายวันนี้ หลังจากระงับการซื้อขายเช้านี้ ขณะที่ตลาดหุ้นวอลล์สตรีทร่วงลงอย่างหนักอีกครั้งเมื่อคืนนี้ และตลาดหุ้นเอเชียดิ่งลงอีกในวันนี้

ทั้งนี้ ดัชนีคอมโพสิตตลาดหุ้นอินโดนีเซียร่วงลงกว่า 20 % ในสัปดาห์นี้ส่งผลให้ตลาดต้องสั่งพักการซื้อขายเมื่อวันพุธและพฤหัสบดี

ด้านนายยูซุฟ คัลลา รองประธานาธิบดีอินโดนีเซีย กล่าวกับผู้สื่อข่าวว่าตลาดหุ้นจะสามารถเปิดทำการซื้อขายได้ในสัปดาห์หน้า

โบรกเกอร์เปิดเผยก่อนหน้านี้ว่า คาดว่าตลาดหุ้นจะร่วงลงอย่างหนักหากมีการเปิดทำการซื้อขายในช่วงเช้าวันนี้

นายจอห์น เทจา หัวหน้าฝ่ายขายหุ้นจากบล.ซิปทาดานากล่าวว่าตลาดอาจเปิดตลาดร่วงลงถึง 10 %

ที่มา - กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์

ความเห็น

ในยามนี้ เงินสดหรือสินทรัพย์ที่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้โดยเร็วและง่าย(liquid asset) คือสุดยอดของทรัพย์สินทั้งปวง

ใครมีเงินสดเหลือเพียงพอ ก็รวบรวมรอไว้ให้ดีนะ โอกาสทองแห่งการซื้อของถูก ที่เรียกว่า

ยากจะพบพานในช่วงชีวิต (once,in a life time) ตามคำของวอร์เร็น บัพเฟ็ต กำลังใกล้มาถึงแล้ว

สำหรับคนที่มีเงินสดเหลือไม่มาก ขอให้ลดและเลื่อนการใช้เงินสดทุกชนิด ที่ไม่สำคัญเร่งด่วน จริงๆ ออกไปก่อน

เมื่อพายุตั้งเค้า โบราณว่า ควรต้องเตรียมตัวให้พร้อม ซึ่งในทางการค้า การลงทุนหรือการดำรงชีวิต

คือ เก็บรวบรวม รักษาและใช้เงินสด ครับ

ไอเอ็มเอฟชี้ วิกฤติการเงินทำโลกสู่ภาวะถดถอย

ไท — Fri, 10 Oct 2008 02:25:52 +0700

เมื่อวันพุธที่ 8 ตค.2551 กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (ไอเอ็มเอฟ) เผยแพร่รายงานพยากรณ์ที่หดหู่ที่สุดในรอบหลายๆ ปี ระบุว่า โลกกำลังจะเข้าสู่การชะลอตัวครั้งใหญ่ โดยที่สหรัฐฯและยุโรป หากไม่ยืนอยู่บนปากเหว ก็ตกลงสู่ภาวะเศรษฐกิจถดถอยแล้ว

ส่วนพวกประเทศเศรษฐกิจเฟื่องฟูใหม่ ก็ต้องถูกกระทบกระเทือนไปด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น

ไอเอ็มเอฟกล่าวว่า วิกฤตการเงินที่กำลังปะทุลุกลามอยู่ในเวลานี้ ถือเป็นครั้งร้ายแรงที่สุดนับตั้งแต่ วิกฤตเศรษฐกิจโลกตกต่ำครั้งใหญ่เมื่อช่วงทศวรรษ 1930 ซึ่งอาจฉุดรั้งเศรษฐกิจโดยรวมให้ร่วงตามลงไปด้วย

เศรษฐกิจโลกเวลานี้ กำลังก้าวเข้าสู่ภาวะชะลอตัวครั้งใหญ่ เมื่อเผชิญกับภาวะช็อกที่อันตรายที่สุด ซึ่งเคยเกิดขึ้นกับบรรดาตลาดการเงินที่ก้าวหน้าทั้งหลาย นับย้อนหลังไปถึงทศวรรษ 1930

รายงานประเมินเศรษฐกิจโลกฉบับนี้ เผยแพร่ก่อนที่ธนาคารกลางของ 6 ประเทศใหญ่ ประกาศลดอัตราดอกเบี้ยฉุกเฉินลงพร้อมๆ กันเมื่อวันพุธที่ 8 ตุลาคม 2551 ประกอบด้วยธนาคารกลางสหรัฐฯ, ยุโรป,อังกฤษ, สวิตเซอร์แลนด์, แคนาดา และสวีเดน แบงก์ชาติของจีนก็ร่วมการประกาศลดอัตราดอกเบี้ยลงมาด้วย

หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ของไอเอ็มเอฟ โอลิวิเยร์ บลองชาร์ด กล่าวว่าความเคลื่อนไหวโดยพร้อมเพรียงกันเช่นนี้เป็นการเดินมาถูกทางแล้ว แต่ว่าจะต้องมีมาตรการอื่นๆอีกมาก เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจโลกที่กำลังชะลอตัว

คาดว่าอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจโดยเฉลี่ยรายปีของโลก จะลดลงจากร้อยละ 5 ในปี คศ.2007 เป็นร้อยละ 3.9 ในปีนี้ และร้อยละ 3.0 ในปีหน้า

ตามการนิยามของไอเอ็มเอฟ อัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจโดยเฉลี่ยรายปีของโลก ที่ร้อยละ 3 หมายถึงเศรษฐกิจโลกเข้าสู่ภาวะถดถอย

เนื่องจากประเทศที่เศรษฐกิจเติบโตในอัตราที่สูง เช่น จีน จะมีปัญหาหนักมาก ถ้าเศรษฐกิจเติบโตลดลงจากร้อยละ 11 ต่อปี เป็นร้อยละ 6 ต่อปี เป็นต้น

เศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก จะเติบโตเพียงร้อยละ 1.6 ในปีนี้ แม้ว่าจะได้รับผลกระตุ้นจากการอัดฉีดงบประมาณจำนวนมหาศาล และจากตัวเลขการส่งออกทีดีขึ้นในไตรมาสที่ 2 แต่คาดว่าจะเติบโตเพียงร้อยละ 0.1 ในปีหน้า

เศรษฐกิจของกลุ่มประเทศที่ใช้เงินยูโร คาดว่าจะเติบโต ร้อยละ 1.3 ในปีนี้ และเพียงร้อยละ 0.2 ในปีหน้า

ในปีหน้า เศรษฐกิจของเยอรมัน ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่มประเทศที่ใช้เงินยูโร จะชะงักงัน ฝรั่งเศส จะโตร้อยละ 0.2 อิตาลี่และสเปญ จะถดถอยร้อยละ 0.2 อังกฤษจะถดถอยร้อยละ 0.1

ในปีนี้ เศรษฐกิจของอิตาลี่ได้ถดถอยแล้ว ร้อยละ 0.1

โดยภาพรวม ในปีนี้ เศรษฐกิจของประเทศที่ก้าวหน้า จะเติบโตโดยเฉลี่ย ร้อยละ 1.5 และ จะเติบโตโดยเฉลี่ย ร้อยละ 0.5 ในปีหน้า โดยสถาบันการเงินทั้งหลาย จะต้องผ่านช่วงเวลาของการปรับโครงสร้างที่เจ็บปวด

ในปีหน้า ไม่มีประเทศใดเลย ในกลุ่มประเทศยักษ์ใหญ่ทางเศรษฐกิจของโลก 7 ประเทศ(G 7) ที่เศรษฐกิจจะเติบโตเกินร้อยละ 1

ข้อมูลเพิ่มเติม

รายงานทิศทางแนวโน้มเศรษฐกิจโลกเดือนตุลาคม 2551 ของไอเอ็มเอฟ ( World Economic Outlook October 2008 Report)

รายงานความมั่นคงของระบบการเงินโลก (Global Financial Stability Report)

ที่มา - แปลและเรียบเรียงจาก finfact และ ผู้จัดการออนไลน์

พอล ครุกแมน : ขั้นสุดท้ายของวิกฤติ

ไท — Sat, 20 Sep 2008 20:17:17 +0700

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 14 กันยายน 2551 เฮนรี่ พอลสัน (Henry Paulson) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคลังของสหรัฐ ได้พยายามขีดเส้นบนทราย ไม่ให้รัฐเข้าไปช่วยสถาบันการเงินที่ล้มเหลวอีกต่อไป

สี่วันถัดมา เมื่อเผชิญหน้ากับวิกฤติที่กำลังลุกลามออกไปนอกเหนือการควบคุม ผู้นำส่วนใหญ่ที่กรุงวอชิงตัน ก็ดูเหมือนได้ตัดสินใจว่า รัฐไม่ใช่ตัวปัญหาแต่คือผู้แก้ปัญหา มาตราการที่ไม่มีใครเคยคิดมาก่อน คือ การที่รัฐเข้าไปซื้อหนี้เสียส่วนใหญ่ของสถาบันการเงินเอกชน ก็ได้กลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

สถานการณ์ที่พัฒนามาจนถึงปัจจุบันคือ หลังจากธนาคารกลางสหรัฐไม่ช่วยเลห์แมนบราเธอร์ การตกใจสุดขีดที่แท้จริง ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะราคาหุ้นในตลาดดาวโจนส์หัวทิ่มลงมา แต่เป็นเพราะผลกระทบต่อเนื่องของตลาดสินเชื่อ

กล่าวโดยพื้นฐานคือ บรรดาผู้ให้กู้หยุดทำหน้าที่กันไปหมด พันธบัตรรัฐบาลสหรัฐ ซึ่งยอมรับกันว่าเป็นตราสารที่ปลอดภัยที่สุดของการลงทุนทั้งหมด (ถ้ารัฐบาลสหรัฐไม่สามารถชำระหนี้ได้ อย่างอื่นจะมีค่าเหลืออะไร ?)ได้ถูกซื้อไปจนหมดเกลี้ยง แม้ว่าแทบจะไม่มีผลตอบแทน ในขณะที่บรรดาผู้กู้เอกชนไม่สามารถหาสินเชื่อได้

ปกติบรรดาธนาคารพานิชย์ สามารถกู้ยืมระหว่างกันด้วยอัตราดอกเบี้ยที่สูงกว่าอัตราดอกเบี้ยของพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อเช้าวันพฤหัสบดีที่ 18 กันยายน 2551 อัตราดอกเบี้ยเฉลี่ยของเงินกู้ระยะ 3 เดือนระหว่างธนาคารพานิชย์ ได้พุ่งขึ้นเป็นร้อยละ 3.2 ในขณะที่อัตราดอกเบี้ยของพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐ ระยะเดียวกันเท่ากับร้อยละ 0.05 นี่ไม่ใช่การพิมพ์ตัวเลขผิด

การที่กระแสเงินไหลเข้าไปที่พันธบัตรรัฐบาลสหรัฐที่ปลอดภัยกันหมด ทำให้ธุรกิจจำนวนมากไม่สามารถหาเงินกู้ได้ รวมทั้งสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่ในตลาดการเงิน ดังนั้น จึงนำไปสู่การล้มขนาดใหญ่และการแตกตื่นตามมา มันยังทำให้ธุรกิจลดการใช้จ่าย ซึ่งเป็นการซ้ำเติมให้เศรษฐกิจที่ซบเซา ตกต่ำลึกลงไปอีก

ธนาคารกลางสหรัฐซึ่งในภาวะปกติ เป็นผู้นำในการต่อสู้กับสภาวะถดถอยทางเศรษฐกิจ แต่ในเวลานี้ ไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก เพราะได้ใช้บรรดาเครื่องมือมาตราฐาน ของการดำเนินนโยบายทางการเงินไปเกือบหมดแล้ว

โดยปกติ ธนาคารกลางจะแก้ไขสภาวะเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ ด้วยการซื้อตั๋วเงินคลังระยะสั้นคืนจากตลาดการเงิน เพื่อผลักดันให้อัตราดอกเบี้ยในตลาดลดลง แต่ปัจจุบันอัตราดอกเบี้ยของตั๋วเงินคลังระยะสั้น ก็แทบจะเป็นศูนย์อยู่แล้ว เพื่อให้สามารถแก้ปัญหาได้อย่างแท้จริง ธนาคารกลางยังสามารถใช้มาตราการอะไรได้อีก ?

ธนาคารกลาง ยังสามารถให้เงินกู้แก่ภาคธุรกิจเอกชน ซึ่งธนาคารกลางก็ได้ให้กู้ยืมไปแล้วในปริมาณที่มากจนน่ากลัว แต่การให้กู้ยืมเงินดังกล่าว ก็ยังไม่สามารถหยุดยั้งสถานการณ์ที่กำลังทรุดตัวลง

ในภาพรวม มีเรื่องที่สดใสอยู่เรื่องหนึ่ง คือ อัตราดอกเบี้ยของสินเชื่อจำนองอสังหาริมทรัพย์ได้ลดลงไปมาก นับตั้งแต่รัฐบาลกลางสหรัฐได้เข้าควบคุมกิจการของแฟนนี่ เมย์ (Fannie Mae)และเฟรดดี้ แมค(Freddie Mac)และได้ค้ำประกันหนี้สินของบริษัททั้งสอง

มีบทเรียนในเรื่องนี้สำหรับคนที่พร้อมจะรับฟัง คือ การที่รัฐบาลเข้าควบคุมกิจการ อาจเป็นทางเลือกเดียว ที่สามารถทำให้ระบบสถาบันการเงินทำงานได้อีกครั้งหนึ่ง

มีบางคนได้โต้แย้งข้อเสนอดังกล่าวมาระยะหนึ่งแล้ว เมื่อเร็วๆนี้ นายพอล โวคเกอร์ (Paul Volcker) ประธานธนาคารกลางสหรัฐคนก่อน และผู้มีประสพการณ์จากวิกฤติการเงินที่ผ่านมา 2 คน ได้เขียนบทความในหนังสือพิมพ์วอลสตรีทเจอร์นัล

ประกาศว่าทางเดียวที่จะหลีกเลี่ยง สาเหตุหลักของบรรดาสภาวะสินเชื่อหดตัวทั้งหมด คือ การจัดตั้งรัฐวิสาหกิจใหม่เพื่อซื้อตราสารที่มีปัญหา ซึ่งก็คือการใช้เงินภาษีของประชาชน ไปซื้อสินทรัพย์ที่มีปัญหา ซึ่งเกิดขึ้นจากฟองสบู่ที่แตกกระจายของตลาดสินเชื่อและตลาดอสังหาริมทรัพย์

เมื่อเสนอโดยนายพอล โวคเกอร์ ทำให้มันเป็นข้อเสนอที่ได้รับความเชื่อถืออย่างมาก

บรรดาสมาชิกที่มีบทบาทของสภาคองเกรส รวมทั้งวุฒิสมาชิกฮิลลารี่ คลินตัน(Hillary Clinton)และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรนายบาร์นี่ แฟรงค์(Barney Frank) ประธานคณะกรรมาธิการการเงินของสภาฯ ได้นำเสนอในทำนองเดียวกัน

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 18 กันยายน 2551 วุฒิสมาชิกชาร์ล ชูเมอร์(Charles Schumer) ประธานคณะกรรมาธิการการเงินของวุฒิสภา ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนให้จัดตั้งรัฐวิสาหกิจใหม่เพื่อแก้ไขวิกฤติการเงิน ได้แถลงว่า "ธนาคารกลางและกระทรวงการคลัง ได้ยอมรับว่า เราต้องการมาตราการแก้ปัญหาที่ครอบคลุม"

นั่นคือเหตุที่ประธานธนาคารกลางเบ็น เบอร์นานเก้(Ben Bernanke)และนายพอลสัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ได้ประชุมร่วมกับผู้นำของสภาคองเกรสเมื่อคืนวันพฤหัสบดีที่ 18 กันยายน 2551 เพื่อปรึกษามาตราการที่ครอบคลุมในการแก้ไขปัญหา" ในเวลานี้ เรายังไม่รู้ว่ามาตราการที่ครอบคลุมในการแก้ไขปัญหาคืออะไร

มีการเปรียบเทียบมาตราการช่วยเหลือทางการเงินของรัฐบาลสวีเดน ในการแก้ปัญหาวิกฤติการเงินเมื่อต้นปีคศ.1990 โดยรัฐบาลสวีเดนได้ช่วยเหลือด้วยการเข้าไปควบคุมสถาบันการเงินส่วนใหญ่ของประเทศเป็นการชั่วคราว

อย่างไรก็ตาม ยังไม่ชัดเจนว่า ผู้กำหนดนโยบายในกรุงวอชิงตัน ได้เตรียมการในการเข้าไปควบคุมในระดับเดียวกันหรือไม่ และถ้าไม่ มาตราการนี้อาจกลายเป็นการช่วยเหลือที่ผิดพลาด คือการช่วยเหลือบรรดาผู้ถือหุ้นและตลาด ซึ่งผลก็คือการช่วยเหลือภาคสถาบันการเงิน ซึ่งได้รับผลร้ายจากทำธุรกิจด้วยความเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวของพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าโครงการช่วยเหลือ จะออกแบบให้ดีอย่างไร มันก็มีต้นทุนในการใช้เงินภาษีอากรของประชาชนจำนวนมหาศาล

รัฐบาลสวีเดนได้วางแผนว่า จะต้องใช้เงินประมาณร้อยละ 4 ของผลผลิตมวลรวมประชาชาติ ซึ่งสำหรับอเมริกา หมายถึงเงินจำนวน 600 พันล้านเหรียญสหรัฐ

แม้ว่าในที่สุด ภาระที่ประชาชนชาวสวีเดนผู้เสียภาษีรับผิดชอบ ไม่ถึงจำนวนดังกล่าว เพราะรัฐบาลสวีเดนสามารถขายทรัพย์สินที่ซื้อมา ได้ในราคาพอสมควร และสำหรับทรัพย์สินบางรายการ สามารถทำกำไรได้มาก

แต่ในเวลานี้ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะคาดการณ์ ถึงผลที่จะเกิดขึ้นจากมาตราการช่วยเหลือทางการเงิน

ระบบการเมืองในวันนี้ ไม่สนใจที่จะทำตามคำแนะนำที่น่าขายหน้าของนายแอนดรู เมลลอน(Andrew Mellon)ต่อประธานาธิบดี เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ (Herbert Hoover) ที่ว่า " ชำระสะสางปัญหาแรงงาน ชำระสะสางปัญหาหุ้น ชำระสะสางปัญหาเกษตรกร ชำระสะสางปัญหาอสังหาริมทรัพย์ "

การจัดซื้อทรัพย์สินที่มีปัญหาขนาดใหญ่ของรัฐ กำลังจะเกิดขึ้น

คำถามที่เหลืออยู่คือ การจัดซื้อนั้น จะทำกันอย่างถูกต้องเหมาะสมหรือไม่ เพียงใด

00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

แปลและเรียบเรียงจากบทความ เรื่อง Paul Krugman: Crisis endgame

ใน นสพ.อินเตอร์เนชั่นแนลเฮรัล ทรีบูน

หมายเหตุุ : คำว่า Crisis endgame เป็นแนวคิดรวบยอดในบทความนี้ของครุกแมน โดยมองสถานการณ์ของวิกฤติการเงินและอสังหาริมทรัพย์ของสหรัฐ ที่ยืดเยื้อเรื้อรังมายาวนานว่า ได้ก้าวมาถึงขั้นสุดท้ายหรือระยะสุดท้ายแล้ว

เปรียบเทียบกับการเล่นหมากรุกทั้งกระดาน ก็คือถึงระยะปลายกระดาน ที่มีตัวหมากรุกเหลืออยู่บนกระดานแค่ 2-3 ตัว ผู้เล่นเหลือตัวหมากรุกให้เล่นน้อยเต็มทีแล้ว ไม่อาจทำอะไรได้มากแล้ว

ครุกแมน ไม่ได้ใช้คำตรงๆแบบ final stage แต่ใช้สำนวนของฝรั่งว่า endgame
ดูความหมาย ได้ที่ http://en.wikipedia.org/wiki/Endgame

ส่วนการมองของครุกแมน จะถูกหรือผิด ใครจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย คงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งต้องติดตามดูกันต่อไป

พอล ครุกแมน เป็นนักเศรษฐศาตร์ชาวอเมริกัน ที่มีชื่อเสียงและมีผลงานทางวิชาการมากที่สุดคนหนึ่ง ได้รับการยกย่องและจัดอันดับว่าเป็น 1 ใน 50 นักเศรษฐศาสตร์ชั้นนำของโลก

เขาเคยวิจารณ์นโบายการตรึงอัตราแลกเปลี่ยนของทางการไทยล่วงหน้ามานานแล้วว่าเป็นความผิดพลาด และจะเป็นสาเหตุนำไปสู่วิกฤติทางการเงินครั้งใหญ่ ซึ่งต่อมาไทยได้เกิดวิกฤติต้มยำกุ้งขึ้นเมื่อปี 2540 ตามที่เขาได้คาดการณ์ไว้

ดูประวัติของเขาเพิ่มเติม ได้ที่ http://en.wikipedia.org/wiki/Paul_Krugman