การวิจารณ์ตนเองและ คมช. ข้างต้นของ อดีตประธาน คมช. สะท้อนให้เห็น โลกทรรศน์ ของเหล่าอภิชนอำมาตยาในสมัยปัจจุบันได้อย่างชัดแจ้ง ด้วยตรรกวิทยาของอภิชนอำมาตยาประเภท “ถ้าผมไม่ปฏิวัติ ก็ยังไม่รู้เลยว่า วันนี้ ชาติบ้านเมือง และสถาบันของเราจะเป็นอย่างไร จะยังมีการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข อยู่หรือไม่”... “การวางแผนปฏิวัตินั้น...ผมกับป็อก คิดกันแค่สองคนเท่านั้น” 

ใน โลกในจินตภาพ (อ่านเพิ่มเติม เผ่าชนที่มุ่งหลุดพ้นภาวะไพร่-ทาส ย่อมต้องแสวงหา "โลกในจินตภาพ" อันเหมาะเจาะของตน http://www.arayachon.org/motherland/20080310/404) ของเหล่าอภิชนอำมาตยานั้น พวกเขาย่อมเป็นกลุ่มวีรชนตัวจริง โดยเฉพาะตระกูลทหารระดับกลาง-สูงไม่กี่ร้อยตระกูล ที่สืบทอดมรดกอิทธิพลในกองทัพสู่ลูกหลาน (ด้วยระบบการคัดเลือกบุคคลเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนเตรียมทหารและโรงเรียนนายร้อยต่างๆ ตลอดจนการบรรจุเลือกเลื่อนตำแหน่งต่างๆ ในกองทัพที่ไม่โปร่งใส) พวกเขาเหล่าตระกูลทหารชั้นสูงของไทย จึงดำรงสถานะเป็น หัวหอก (Spearhead) หรือ กองหน้า (Vanguard) ของขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยาทั้งปวง พวกเขาจึงทำหน้าที่ดั่ง ผนังทองแดงกำแพงเหล็ก ซึ่งคอยต่อสู้กับ การกัดกร่อนในทุกรูปแบบ ที่เป็นการท้าทายต่อ ระบอบเก่า-ระเบียบเดิม (Status Quo) ในอดีตอันใกล้เมื่อไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา ในช่วงสงครามเย็นระหว่างโลกทุนนิยมและโลกคอมมิวนิสต์ เมื่อขบวนจารีต-อำมาตยาเข้าเป็นพันธมิตรและตัวแทนของโลกทุนนิยม หัวหอกหรือกองหน้าของพวกเขาเหล่านี้ก็ได้พลีตนเข้าทำสงครามต่อต้านคอมมิวนิสต์ทั้งในและนอกประเทศ ด้วยความกล้าหาญบ้างไม่กล้าหาญบ้างตามแต่ฐานานุรุป แต่ก็ล้วนสามารถนำมา เอ่ยอ้างอวดโอ่วีรกรรมในการรับใช้สหรัฐฯ ด้วยการร่วมทำสงครามรุกรานเพื่อนบ้าน เวียตนาม-ลาว-กัมพูชา

น่าอนาถ! เมื่อภูมิทัศน์โลกเปลี่ยนไปหลังยุคสงครามเย็น โลกทุนนิยมก้าวบรรลุสู่สภาวะขั้นตอนใหม่ ด้วยการวิวัฒน์ในอัตราเร่งของเทคโนโลยีโทรคมนาคมและอิเล็กทรอนิกส์ (มิใช่ด้านการผลิต) ทุนการเงินอิเล็กทรอนิกส์ได้ก้าวขึ้นมีสถานะนำเหนือกลุ่มทุนทั้งปวง และรุกเข้าครอบโลกหนักมือขึ้นด้วย "ธงเปิดเสรีทั่วด้าน" การโจมตีล่าสุดที่หลอมละลายกลุ่มทุนส่วนใหญ่ของไทยคือ การโจมตีค่าเงินบาทในวิกฤตต้มยำกุ้ง 2540 กลุ่มทุนใหญ่ไทยส่วนใหญ่ล้วนเสื่อมทรุดลงอย่างรุนแรง กลุ่มที่เอาตัวรอดไปได้ล้วนเป็นพวกที่สยบยอมแก่โลกาภิวัติแห่งทุนเก็งกำไรโลก กลุ่มทุนใหม่เหล่านี้ได้สมาทานเอา "ฉันทานุมัติวอชิงตัน" และ "ระเบียบโลกใหม่" มาเป็นหลักนิยมและอุดมคติของตน โดยเห็นเป็นโอกาสที่จะแย่งชิงสวรรค์จากกลุ่มทุนเก่าแก่ที่ล้วนสืบทอดกันมาหลายชั่วคน

ภายใต้สภาวการณ์แห่งยุคใหม่ กองทัพ ซึ่งเคยเป็นหัวหอกหรือกองหน้าของขบวนจารีต-อำมาตยาถูกกัดกร่อนอย่างหนักจากกระแสทุนโลก ที่ต่อท่อผ่าน ลูกที่ว่าง่ายใช้ฟัง ของพวกเขาในไทย-ขบวนอภิชนทุนทักกี้ การให้รางวัลต่อผู้ติดตามในกองทัพของขบวนจารีต-อำมาตยา ซึ่ง พล.อ.สนธิ  ระบุไว้นั้น (...หลังการปฏิวัติสำเร็จ คมช.ได้มีการแจกโบนัส นายทหารผบ.หน่วยคุมกำลัง ที่เหนื่อยและเสี่ยงชีวิตด้วยกันมา ทั้งในการแต่งตั้งโยกย้ายเลื่อนยศ เลื่อนตำแหน่ง และการให้ “ทิป” หน่วยละ 1 ล้านบาท เป็นอย่างต่ำ...) ไม่มีทางเปรียบเทียบได้กับระบบรางวัลของขบวนอภิชนทุนทักกี้ได้เลย ศรศิลป์ คาดว่า บทเรียนจากการถูกรัฐประหารครั้งที่แล้ว จะทำให้ขบวนอภิชนทุนทักกี้ อัดฉีดอย่างหนัก อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เพื่อดึง "บุคคลที่เป็นกุญแจในระดับกองพัน" เข้าร่วมขบวนของมันในการปะทะแตกหักครั้งใหม่ที่ใกล้จะมาถึง ทั้งนี้ เพราะธาตุของขบวนจารีต-อำมาตยานั้นอนุรักษ์นิยมกว่า โดยเน้นที่ความภาคภูมิใจในการได้รับใช้และได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของแวดวงอภิชน ยิ่งกว่าผลตอบแทนที่เป็นเม็ดเงิน ซึ่งไม่สอดคล้องกับทรรศนคติโดยรวมของสังคมไทยที่เปลี่ยนแปลงไปเป็นแบบ "แดกด่วน" อันเป็นผลจากการกัดกร่อนของทุนนิยมโลกผ่านกระบวนการโลกาภิวัติด้านมืด

การชิงสวรรค์ระหว่างอภิชนไทยสองฝ่ายนี้บังเกิดขึ้นใน ภูมิทัศน์การเมือง-เศรษฐกิจโลกยุคใหม่ รูปแบบและเนื้อหาการต่อสู้จึงสลับซับซ้อนและซ่อนเงื่อนยิ่งนัก ปรากฏการณ์พิอักพิอ่วนจำนวนมากที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้จึงปรากฏขึ้นทั่วไป อาทิ ขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยาโจมตีขบวนอภิชนทุนใหม่ (ที่สมาทานทุนโลกเป็นพ่อบังเกิดเกล้า) ว่าเป็นพวกคอมมิวนิสต์คิดล้มล้างสถาบันเดิมทั้งปวง สหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจหันไปต้อนรับการรัฐประหารของขบวนจารีต-อำมาตยา นักวิชาการฝ่ายซ้ายร่วมประสานเสียงในออเคสตร้า "พอเพียง" นักรบป่าแตกสิ้นคิดไม่น้อยหันไปแบกหามเกี้ยวให้ขบวนอภิชนทุนใหม่ (ที่สมาทานทุนโลกเป็นพ่อบังเกิดเกล้า) นับเป็นสภาวะอันสับสนและครื้นเครงเป็นอย่างยิ่ง

ที่น่าสังเวชสองขบวนอภิชนไทยก็คือ ขบวนจารีต-อำมาตยา ผู้กอดซากอสุภเหม็นเน่าของระบอบเก่า-ระเบียบเดิมนั้น มาบัดนี้ได้อับจนหมดสิ้นอาวุธทางการเมืองในคลังสรรพาวุธของพวกเขาเสียแล้ว พวกเขาถึงกับต้องงัดเอา "จินตภาพ" คอมมิวนิสต์อันพ้นสมัยไปร่วมสามทศวรรษมาใช้ปกป้องสวรรค์เน่าๆ ของตน

ขบวนอภิชนทุนทักกี้ ที่ได้สมาทานเอาทุนโลกเป็นบิดาบังเกิดเกล้าก็สุดสังเวชไม่แพ้กัน ในโลกศตวรรษที่ 21 พวกเขายังพากันจัดคณะละครสัตว์พร้อมดนตรีป๋องแป๋งแห่แหนประโคมความล้ำเลิศของ "ระบอบประชาธิปไตยชนิดตลกหลังคารถ" ที่แปรรูปรัฐสภาแห่งชาติให้กลายเป็นโรงละครสัตว์ พวกเขาและบริวารขี้ข้าม้าใช้ก็ตกยุคไม่แพ้อภิชนขบวนแรกเช่นกัน จึงไม่น่าประหลาดใจที่ขบวนของพวกเขาไปขุดเอา นักการเมืองตกยุคตั้งแต่เมื่อสามทศวรรษที่แล้ว มานั่งหัวขบวน

วิสัยทัศน์ที่เสนอหน้าแสดงออกมาประกวดประชันกันของสองฝ่ายขบวนอภิชนไทย จึงมีสภาพแบบ "ผีเน่าเข้ากันกับโลงผุ" นับว่าเป็นพอเหมาะพอสมกันและเป็นมวยถูกคู่อย่างยิ่ง ศรศิลป์ ก็ขออวยพรให้สองขบวนอภิชนได้พากัน กอดคอกันลงหลุมเดียวกัน ไปในบั้นปลาย