เป็นสหาย..เป็นอื่นได้อย่างไร ในเส้นทาง

เคยถูกผิด เคยอ้างว้าง ร่วมกันสู้

ในเหน็บหนาว ร้าวราน เราต่างรู้

มีสหาย เคียงอยู่ ให้อุ่นใจ

คือสหาย กอดความตาย ในแนวหน้า

แม้มิรู้ ชะตา ฝ่าภัยร้าย

หวังเพียงเพื่อ ปลดแอก โค่นจัญไร

สังคมใหม่ เปลี่ยนได้ โดยประชา


ถนนเส้นนี้ เราต่างรู้ ต้องสู้หนัก

อยากไถ่ถาม ทายทัก เธอท้อไหม

กับชีวิต เรื่องราว ความเป็นไป

หรือโลกยิน แต่ร่ำไห้ ในค่ำคืน

หรือเป็นเพียง แค่นักรบ ซากศพฝัน

อุดมการณ์ หมายมั่น พลันสลาย

เมื่อโลกเปลี่ยน หรือคน มันกลับกลาย

เราเปลี่ยนแปลง สังคมใหม่ เพื่อใครกัน

ฝนหยุดตก นานแล้ว พี่น้องเอ๋ย

เมล็ดพันธุ์ งอกเงย จงไถ่หว่าน

เรื่องร้ายเรื่อง รบจาก เมื่อวันวาน

ขอให้ลืม พ้นผ่าน กลบฝังดิน

เช็ดน้ำตา กุมมือ ประสานมั่น

ตำราหนึ่ง สามัคคีกัน เดินหน้าสู้

อันผุกร่อน โลกเก่า เรารับรู้

อีกไม่นาน รอดูมัน พังทลาย



อุทิศแด่คนทำงานผู้ร้าวรานในยุคสมัย
บางมุมรัษฏา…ภูเก็ต
ปราโมทย์   แสนสวาสดิ์

ที่มา ประชาไท